En 2004, Paco Vázquez como alcalde, Núñez Feijóo como conselleiro de Política Territorial da Xunta e Álvarez Cascos como ministro de Fomento, asinaron dous convenios que agora nos ameazan cun pelotazo no centro da cidade. 

Despois do Prestige, acordouse construír o porto exterior de Punta Langosteira para afastar os grandes petroleiros da cidade. A cambio, A Coruña vendería os peiraos para financiar a obra do porto e facer vivendas, oficinas e centros comerciais.

Anos despois, padecemos o desatino. O porto exterior orzamentouse en 429 millóns de euros, pero o investimento real supera xa os 1.000 millóns. É o único porto do Estado, xunto con Motril, sen conexión por tren. Así hoxe temos un porto que non pode desenvolver toda a actividade ao carecer de conexión ferroviaria, e unha Autoridade Portuaria endebedada por máis de 300 millóns de euros.

En realidade o que lles preocupaba a Paco Vázquez, Feijóo e Álvarez Cascos era vender pisos, non facer un porto. Neses convenios de 2004 contaban con construír 4.000 vivendas en San Diego. E así se incorporaron ao Plan Xeral urbanístico da Coruña, e que segue vixente ata a actualidade

Hoxe, Inés Rey e Núñez Feijóo, que aí segue, falan de mudar o plan. Falan de abrir os peiraos do centro, unha medida en principio positiva e demandada pola cidadanía. Pero calan sobre San Diego, os peiraos dos barrios, con actividade pesqueira e emprego. Alí cando non mires, anunciarán un pelotazo. 

Queremos que o porto siga sendo produtivo, motor da economía e do emprego. Queremos que os espazos vacantes fagan A Coruña unha cidade máis habitable. Por iso, Xulio Ferreiro e a Marea Atlántica plántamoslle cara a este plan. E seguiremos facéndoo. 

Como paramos o pelotazo?

  • Eliminar a débeda. Pode facerse. Fíxose en Valencia, onde perdoaron 400 millóns de euros que viñan de pagar a Fórmula 1 e a Copa América. Por que no se lle perdoa a débeda á Coruña, que nace dunha obra de interese xeral coma o Porto Exterior despois de tres mareas negras? Porque mentres haxa débeda, o Estado cobra do porto da Coruña, e hai una escusa para vender en San Diego. Eliminar a débeda é o único realista. 
  • Facer o tren ao porto exterior: Seica Ábalos, o ministro de Transportes de Pedro Sánchez, promete facelo… se paga a Unión Europea. E se a UE non concede fondos? Xa veremos. O Estado non solta un euro para A Coruña. Só vén cobrar intereses: o noso porto xa lle pagou a Puertos del Estado case 40 millóns só en intereses, sen amortizar nin un só euro do préstamo.
  • Que o porto siga sendo porto: No porto temos a lonxa, a pesca e a actividade do mar, que xeran riqueza e emprego que agora precisamos máis ca nunca. Van quedar áreas libres, pero deberían coidarse como espazos abertos, zonas verdes e equipamentos que beneficien á cidade e aos barrios.
  • Que o porto siga sendo público: Non vender un metro cadrado de terreo é a mellor forma de evitar a especulación nos peiraos. As institucións públicas non son inmobiliarias.
  • Participación cidadá: As decisións sobre o porto deben tomarse con transparencia e contando coa veciñanza. Nada de encerrar o debate en despachos. Non deciden Inés Rey, Feijóo e Ábalos. Decide A Coruña.

Se queres saber máis, agardámoste o venres 16 no Parque de San Diego e o domingo 18 no Parrote.

A Coruña é mar

Séculos antes de que María Pita nacese, A Coruña xa era porto.

A nosa cidade medrou ao pé dun faro, con mar por tres dos catro puntos cardinais. E do mar sacou a súa primeira riqueza. Antes que cidade, foi porto, pesqueiro e mariñeiro, bravo e libre.

A Coruña é mar. O mar é patrimonio de todas e todos nós, e con el a beira litoral da cidade. Un patrimonio que pode perderse. 

Algo xa perdemos. Un día medraron no porto dúas moles de cemento para agochar o mar, o Palexco e o centro comercial dos Cantóns, agora case baleiro. 

Foi un erro que non debe repetirse. O traslado da actividade portuaria a Punta Langosteira podería liberar centos de milleiros de metros cadrados na mesma beira do mar. Paco Vázquez, Javier Losada e Carlos Negreira apostaron por un pelotazo á beira do mar, algo que ninguén discutía. 

Xulio Ferreiro e a Marea Atlántica, da man da mobilización veciñal, alzaron a voz e sinalaron o que se preparaba. O sentir común da cidade mudou, pero os intereses da hidra inmobiliaria son os mesmos. Seguen a pensar nos peiraos para facer caixa. 

Parémoslles os pes. Defendamos un modelo de xestión e titularidade públicas para o bordo litoral, un novo horizonte que procure a riqueza no mar e non no ladrillo. Co fomento da actividade pesqueira, con zonas verdes para o gozo da veciñanza, e cun espazo para a investigación e a innovación da economía azul. Porque A Coruña é mar.

O 30 DE MAIO, VÉN A MANIFESTACIÓN PARA GAÑAR O PORTO,

convocada pola Comisión en Defensa do Común